Oud-huisarts (72) aan de slag als doktersassistent

Tijdens de eerste Covid-19-uitbraak werden de BIG-eisen en de registratie al een beetje versoepeld. Zo konden ervaren ic-verpleegkundigen weer terug naar hun oude werkplek. Bij het ministerie van VWS begrepen ze al gauw dat de sterke competentie-eisen een te hoge drempel waren geworden om ouderen in te zetten.

In de affaire Janssen-Steur (deze neuroloog stelde veel onjuiste diagnoses en moest vertrekken bij Medisch Spectrum Twente, red.) werden we geconfronteerd met een disfunctionerende oudere arts. Dat mocht niet meer voorkomen.

 

Toen de wachttijd bij het CBR voor het verlengen van een rijbewijs opliep tot meer dan een jaar, had de minister van Infrastructuur en Waterstaat zo haar eigen oplossing. Een groot deel van die wachttijd werd veroorzaakt door het gebrek aan artsen om de rijvaardigheid te beoordelen. Administratief werk wat een arts met ervaring prima kan doen. Ze deed een oproep aan gepensioneerde artsen om zich in te zetten voor de wachtrij van 75-jarige chauffeurs. Er moesten genoeg artsen zijn, die nog fit genoeg waren om dit licht administratieve werk te doen.

 

Hadden die artsen het te goed, waren ze verwende pensionado’s in hun vakantiehuizen? Wat was de reden toch dat men zich nauwelijks aanmeldde? Na het uitschrijven uit het register waren gepensioneerde artsen officieel geen arts meer. Ter bescherming van de Nederlander tegen zelden voorkomende beunhazerij door oude artsen. Veel oudere artsen hebben dat ervaren als een vernedering. Voorheen stond vaak op de grafsteen dat de persoon was overleden als “arts”, en in ieder geval stond deze titel op de rouwadvertentie. Maar zo mag men zich niet meer noemen.

 

Sinds 2011 ben ik dus omgeschoold naar relatietherapeut en coach met het Enneagram. En zo kan ik fijn doorwerken. De LHV vraagt na veertig jaar lidmaatschap geen contributie meer, maar houdt mij wel prima op de hoogte over alles wat er speelt. Als oud-huisarts zie ik best veel mensen uit de zorg. Een goede relatie met mijn lokale collega’s zorgt voor werk.

 

Zelfs zo dat men aan mij dacht toen twee maanden geleden de praktijk dreigde vast te lopen. ‘Thieu, zou je ons niet kunnen helpen op de functiekamer? Er zijn drie assistentes uitgevallen. We moeten spreekuren gaan afzeggen.’

 

Het kostte me nauwelijks een halve dag om in te worden ingewerkt als nieuwste doktersassistent. Eenmaal ingelogd in het HIS kon ik vrij snel de weg vinden. Registreren, SOEP-regels, declareren en een nieuwe afspraak maken. Injecties, hechtingen verwijderen, wratjes behandelen, cerumen verwijderen, 24-uurs bloedruk, ECG-maken en dergelijk. En natuurlijk met iedereen een praatje maken: hoe gaat het met de kinderen? Ik weet vaak nog de namen. Al mag ik mij dan geen arts meer noemen, het is nog steeds mijn leven om mensen te begeleiden.

 

Het ECG van een 80-jarige dame ziet er rommelig uit. Er zijn geen p-topjes. Ik controleer haar medicatie: geen antistolling. Ze heeft pas volgende week een afspraak staan. ‘Blijft u maar even zitten mevrouw, hier moeten we even een echte dokter naar laten kijken!’