Langdurend zorgverlof

Per jaar mag de werknemer twaalf weken lang maximaal de helft van het aantal uren dat hij of zij werkt als zorgverlof opnemen. De werknemer blijft dus een aantal uren werken. In overleg kunnen werkgever en werknemer het zorgverlof anders spreiden, maar het verlof moet binnen achttien weken worden opgenomen.
 

Het verlof eindigt als:

- de duur van het verlof is verstreken;
- als de persoon voor wie het verlof is opgenomen, overlijdt;
- als de persoon voor wie de werknemer het verlof opneemt niet langer levensbedreigend ziek is.

De werknemer vraagt het langdurend zorgverlof schriftelijk aan bij de werkgever minstens twee weken voor het verlof ingaat. De werkgever beslist binnen een week over het verzoek. Zo niet, dan gaat het verlof gewoon in op de voorgestelde datum. Een werkgever mag vragen om aanvullende informatie, zoals een doktersverklaring.

Een werkgever kan het langdurend zorgverlof alleen weigeren als door het verlof de praktijk of het zorgcentrum in ernstige problemen zou komen. De werkgever moet daarvoor goede argumenten hebben. De werkgever mag niet oordelen over de vorm van hulp die de werknemer biedt of de noodzaak van de hulp aan de zieke. Als het verlof eenmaal is begonnen, mag de werkgever dit niet meer stoppen.

De werknemer krijgt géén salaris voor de uren dat het langdurend zorgverlof wordt opgenomen.
Het opnemen van langdurend zorgverlof kan gevolgen hebben voor de hoogte van de toeslagen die de werknemer van de Belastingdienst ontvangt. De hoogte van de kinderopvangtoeslag, zorgtoeslag en huurtoeslag is namelijk afhankelijk van de hoogte van het inkomen. De werknemer moet de verandering van zijn of haar inkomen zelf doorgeven aan de Belastingdienst.

Let op: in een cao of regeling tussen werkgever en ondernemingsraad of personeelsvertegenwoordiging kunnen andere afspraken over het verlof staan. Als dat het geval is, gelden deze afspraken en niet de wet.